Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Τυχαία συνάντηση

Ένα σγουρό τσουλούφι μπήκε στο οπτικό μου πεδίο τη στιγμή που άνοιξαν οι πόρτες. «Δημοσθένη!» δραπέτευσε με άνεση η λέξη από το στόμα μου. Περισσότερα γκρίζα μπουκλάκια πήραν θέση en face μπροστά μου. Δυο μάτια με χρονοκαθυστέρηση έμειναν να με κοιτάζουν για δευτερόλεπτα. «Η Σταυρούλα είμαι». Τα μάτια χαμογέλασαν ανταποδίδοντας το χαιρετισμό.

Ο Δημοσθένης βρέθηκε τυχαία μπροστά μου σε ένα κτήριο κάπου στο Μαρούσι. Τα λίγα λεπτά συζήτησης μπροστά στο ασανσέρ μας θύμισαν το κοινό μας στοιχείο: τη συγγραφή.

Η έμπνευση δεν μας είχε εγκαταλείψει αλλά η αυτοπειθαρχία μας ξεγλιστρούσε. Παραδεχτήκαμε ότι ακόμα κι αν θέλαμε οι ίδιοι να δώσουμε γραπτή πνοή στις ιδέες μας, στέκονταν εμπόδια μπροστά μας, που τα αδύναμα πόδια μας δεν μπορούσαν να υπερπηδήσουν.

Με αυτή την ανάρτηση συνεχίζω την προσπάθεια γυμνάζοντας σιγά-σιγά τους συγγραφικούς μου μύες.

Κάθε τυχαία συνάντηση μπορεί να σημαίνει πολλά ή τίποτα. Οι οπαδοί της μεταφυσικής θεωρίας θα έσπευδαν να δώσουν ερμηνείες και να αποκρυπτογραφήσουν κάθε «συμπαντικό» σημάδι. Προσωπικά δεν θα δώσω καμία ερμηνεία, αλλά θα εστιάσω στη συνάντηση ως μια ευκαιρία κινητοποίησης σε μια αγαπημένη ασχολία που κατά καιρούς αμελώ.

«Δημοσθένη, σου εύχομαι καλή προπόνηση επίσης! Είμαι σίγουρη ότι την επόμενη φορά που θα ξανασυναντηθούμε, θα είμαστε σε καλύτερη φόρμα!».

2 σχόλια:

Para-mythou είπε...

Το κείμενό σου, Σταυρούλα, είναι τόσο όμορφο. Δεν είναι θέμα έμπνευσης η γραφή, είναι θέμα άσκησης. Και έρωτα βεβαίως...
Τυχαίες συναντήσεις, τυχαίες συνευρέσεις και, χοπ χοπ, πάρε μολύβι και χαρτί, ποντίκι και οθόνη, και γράψε κάτι τις. Κάτι μικρό. Κι ύστερα θα θέλεις κι άλλο. Μην υποτιμάτε το κατιτίς. Είναι πολύτιμο.

Στα_Σα είπε...

Αγαπητή para-mythou,
Τα σχόλιά σου είναι σταθερά εποικοδομητικά!
Ευχαριστώ!