Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Αυτό που μένει



Πριν από 8 χρόνια ξεκίνησα μαθήματα σύγχρονου χορού. Το σώμα μου δεν ήταν καθόλου μαθημένο σε αυτό το είδος κίνησης. Η φιλοσοφία του χορού με γοήτευσε. Συντονίστηκα μετά από πολλή προσπάθεια με το ρυθμό του. Δοκίμασα μάλιστα μαθήματα κλασικού χορού, για να βοηθήσω το σώμα μου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σύγχρονου.

Τα χρόνια περνούσαν και οι επιδόσεις μου βελτιώνονταν. Κάθε μάθημα ήταν μια αναμέτρηση με τα όριά μου. Κατάφερνα να υπερπηδήσω φόβους και δισταγμούς και να ανταποκριθώ στην κίνηση.

Το επόμενο βήμα ήταν να αφεθώ στη μουσική. Να δώσω λυρικότητα στην κίνηση. Να δω τις διαφορές ανάμεσα στο στακάτο και το λεγκάτο.

Ήρθε η ώρα της παράστασης. Οι πρόβες, ο συγχρονισμός, η συνεργασία, η δυναμική της ομάδας με τους συμμαθητές και την δασκάλα. Η προσπάθεια έδωσε τη σκυτάλη στην ικανοποίηση μετά την απόδοση επί σκηνής.

Τα μαθήματα συνεχίστηκαν. Το πάθος παρέμενε αμείωτο.

Ώσπου άρχισα να νιώθω ενοχλήσεις. Το σώμα μου δεν μπορούσε να εκτελέσει κινήσεις. Το μυαλό μου μπορούσε να συγκρατήσει τις χορογραφίες. Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό. Η αγάπη μου για το χορό υπήρχε στην καρδιά μου. Ούτε αυτό αρκούσε, για να με δυναμώσει σωματικά. Το γόνατό μου δεν άντεχε.

Έπρεπε να διακόψω τα μαθήματα. Έπρεπε να φροντίσω αυτό που είχε προτεραιότητα. Μετά από ιατρικές συστάσεις και αυτοπαρατήρηση επέλεξα να σταματήσω.

Μπορεί η ερασιτεχνική μου ενασχόληση με το χορό να έλαβε τέλος. Συνεχίζω όμως ως θεατής να εμπνέομαι από τη μαγεία και τη γλυκύτητα του.


Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Θαυμάζοντας υπέροχα "έργα"


Σήμερα δεν προλαβαίνω. Πάντα έτσι είμαι. 

Όλοι μου το έλεγαν από παιδί: “Ενθουσιάζεσαι στην αρχή με κάτι και μετά τα παρατάς..!”

Επειδή άκουσα πολλές φορές αυτή τη φράση, την πίστεψα. Άλλωστε οι μεγαλύτεροι κάτι παραπάνω θα ήξεραν. Δεν καταλάβαινα όμως ότι τα λόγια τους έπεφταν μπροστά μου σαν ένα εμπόδιο πιο ψηλό από εμένα. Πως να το υπερπηδήσω; Άλλαζα πορεία και παρατούσα το στόχο. 

“Μια στιγμή!” ακούστηκε μια νέα φωνή από μακριά. “Ήθελες πραγματικά να ασχοληθείς με αυτό το κάτι; Το λαχταρούσε καρδιά σου;”. Μήπως και ήξερα; Πειραματιζόμουν από εδώ και από εκεί. 

Οι άλλοι πετούσαν ιδέες, ήθελα να με βάλουν σ' ένα πρόγραμμα. Κι όταν έβλεπαν ότι δεν περπατούσα το δρόμο που χάραζαν για μένα, μου έφραζαν μ’ ένα εμπόδιο έστω και τη μικρή πορεία που είχα κάνει. Καλά όλα αυτά. Τι κάνω τώρα; Δεν είμαι πια παιδί. Αξίζει να λειτουργήσω ως ενήλικας.

Εκείνη η φωνή με πλησίασε ξανά λέγοντάς μου με σταθερό τόνο:

“Ενθουσιάζεσαι στην αρχή με κάτι και μετά τα παρατάς..! Και μετά βρίσκεις κάτι άλλο. Μα είσαι στα αλήθεια ανήσυχο πνεύμα. Ή και πολύ ταλαντούχο! Έχεις τόσες δεξιότητες που αυτό σε κάνει να διασπάται η προσοχή σου. Τα καταφέρνεις εξίσου καλά στη ζωγραφική και στο ποδήλατο και στα κομπιουτερίστικα. Δοκίμασες λοιπόν. Αυτό δε σημαίνει ότι είσαι αναβλητικός ούτε ότι είσαι τεμπέλης. Αντιθέτως! Είσαι άνθρωπος με μπόλικες αναζητήσεις! Γι' αυτό είσαι υπέροχος! Ποια είναι η αναζήτησή σου αυτή την περίοδο; Θα ήθελα να ακούσω πόσο ασχολείσαι μαζί της, έστω και αν είναι για τρεις μέρες. Σου έχω εμπιστοσύνη. Ξέρω ότι ακόμα κι αν σταματήσει αυτή ενασχόληση, θα βουτήξεις σε μια νέα. Θαυμάζω αυτό το σταθερό στοιχείο σε εσένα: το εξερευνητικό σου πνεύμα. Και να σου πω ένα τελευταίο μυστικό; Βαριέμαι συχνά τα παιχνίδια μου. Μα δεν τολμώ να το πω. Μακάρι να σου έμοιαζα λίγο. Να αντλούσα έμπνευση από τα έργα σου, να δοκίμαζα να παίξω διαφορετικά..!” 

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Προς τα πού;


I Wanna Be Adored... Ηχούσε η φράση μες στο κεφάλι του. 
Οι Stone Roses του έλεγαν να προχωρήσει ακάθεκτος. Αυτός ήθελε τόσο πολύ. 
Ένα καυτό ερώτημα σφύριζε μες στο κεφάλι του. Προς τα πού; 

H τεχνολογία ήταν με το μέρος του. 
Θα του έδειχνε δρόμους, μυστικά μονοπάτια, συντεταγμένες. 
Αυτός έπρεπε μόνο να επιλέξει.

Έστεκε ακίνητος κοιτώντας χαμένος. 
Ο ρυθμός συνέχιζε μέσα του.

Αύξησε την ένταση στο τέρμα. 
Έψαξε την απάντηση στους στίχους. You adore me.
Θα έλυνε αυτό το μυστήριο πρώτα. 
Να καταλάβει για ποιους λόγους κάποιοι τον λατρεύουν.

Φόρεσε το καπέλο του. Άρχισε ήδη να κινείται προς τη λύση.


Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Ο μαγικός σπόγγος


Έχω μάθει να παλεύω με το υγρό στοιχείο. 
Ένα ποτήρι νερό που χύθηκε κατά λάθος στο τραπέζι. 
Ένα κύμα που ξέσπασε στην παραλία.
Μπορώ να τα ρουφήξω όλα. 
Να φέρω στεγνό αποτέλεσμα.
Γι' αυτό και με έχουν όλοι στην τσέπη τους.
Νιώθουν ασφάλεια μαζί μου.

Δεν είμαι ένα συνηθισμένο σφουγγάρι. 
Είμαι σπόγγος με μαγικές απορροφητικές ικανότητες.
Είμαι ένα όπλο δηλαδή.
Δεν πληγώνω όμως κανέναν. Μόνο προστατεύω.
Με κάθε ζούληγμα κάνω νέα επανεκκίνηση.
Και έτσι, με μια τόσο απλή κίνηση, είμαι και πάλι έτοιμο για μάχη.

Μια μέρα εκεί που ξάπλωνα στεγνό, ένιωσα κάτι περίεργο.
Δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τους πόρους μου.
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Κανένα χέρι να με ζουλήξει.
Καμιά υγρή ζημιά να διορθώσω.

Το νερό ήταν μέσα μου. 
Ήταν σταγόνες που δεν στέγνωναν ποτέ. 
Έσταζαν όταν κοιμόμουν.
Ήταν εκεί για να μου θυμίσουν την αξία του υγρού στοιχείου.
Δεν χρειαζόταν να το εξαφανίσω αυτή τη φορά.
Το μόνο που αρκούσε ήταν να ζητήσω από ένα χέρι να με πιάσει μαλακά.
Να μου επιτρέψει να γίνω μούσκεμα χαιδεύοντάς με απαλά.

Και η μαγεία κρυβόταν ακριβώς εκεί.
 

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Η γιορτή του πατέρα, μια μέρα μετά

Η γιορτή του πατέρα για όσους ήταν/είναι τυχεροί αποτελεί μια γλυκιά υπενθύμιση αγάπης. 

Τι συμβαίνει όμως με τους ανθρώπους που η ίδια γιορτή φέρνει στη μνήμη πικρές στιγμές; 

Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση στα παιδιά, ανήλικα και ενήλικα, που δεν έστειλαν ευχετήρια κάρτα χθες. 

Εύχομαι η αγάπη να μην τα επισκέπτεται μόνο στον ύπνο τους.

Ελπίζω να την ζήσουν όπως τους αξίζει!

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Περί φιλίας και λοιπών σχέσεων


Είχα ανέκαθεν αυτό το Μάτι κολλημένο επάνω μου. Δεν είχε στόμα αλλά το βλέμμα του μου έλεγε πολλά. Πώς ντύθηκες έτσι; Πώς μιλάς έτσι; Πρόσεχε τα όριά σου. 

Το Μάτι παρατηρούσε κάθε μου κίνηση. Με έκοβε από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Ποτέ δεν είχα βεβαιότητα για το τι έβλεπε σε εμένα. Του άρεσα άραγε; Με συμπαθούσε; Μπορούσα να το εμπιστευτώ;

Έτσι γουρλωμένο που καρφωνόταν πάνω μου μάλλον δεν ήταν για κάλο. Ευτυχώς που δεν είχε στόμα. Δεν θα άντεχα να ακούσω όσα φανταζόμουν.

Είχα κουραστεί τόσα χρόνια να παλεύω να εξηγήσω το αινιγματικό μάτι. Πάντα κατέληγα ότι δεν με κοιτούσε με αγάπη και αυτό με πλήγωνε βαθιά. 

Μακάρι να το ξεφορτωνόμουν. Να του έκλεινα το βλέφαρο και να πέθανε για έμενα. Να το σφράγιζα σε ένα κουτί και αυτό να γινόταν το φέρετρό του.  Δεν θα με πονούσε πια. Πως όμως εξολοθρεύεις ένα Μάτι; Μήπως άδικα πάσχιζα να το εξοντώσω; 

Το έβαλα μέσα σε ένα κουτί, άλλα δεν θα το σκότωνα. Θα του επέτρεπα να πει τα δικά του, να ξεσαλώσει. Εγώ όμως δεν θα ήμουν εκεί για να ακούσω. Δεν εννοώ ότι θα έκλεινα τα αυτιά ούτε ότι θα το έβαζα στα πόδια. 

Θα επέτρεπα και εγώ στον εαυτό μου να με κοιτάζουν μάτια που τα λόγια τους έχουν νόημα στη ζωή μου. Θα επέλεγα βλέμματα ζεστά. Αυτά που ακόμα και όταν θέλουν να ασκήσουν κριτική, μιλάνε με εγκαρδιότητα. Κουράστηκα να με βλέπουν με μισό μάτι. Δικαιούμαι να θέλω να περιστοιχίζομαι από αυθεντικούς Καθρέφτες με διάθεση αποδοχής και ενσυναίσθησης. 


Και με αυτή την αίσθηση ελευθερίας και δικαίωσης είπα αντίο στο Μάτι.

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Μπορούμε να "παίξουμε" ελεύθερα;

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία (που πλησιάζει 28 Απριλίου) κλήθηκα να μιλήσω για την ευεξία σε εταιρείες. Επέλεξα να δώσω έμφαση στο βιωματικό τρόπο μετάδοσης των ψυχολογικών εννοιών. 

Ως αποτέλεσμα είχα την ευκαιρία να αλληλεπιδράσω με εργαζόμενους και να τους προβληματίσω σε θέματα ψυχολογικής ασφάλειας, ευελιξίας, εμπιστοσύνης, προσωπικών αξιών, αποδοχής και ενσυναίσθησης.
Καταφέραμε να βγούμε έξω από τη ζώνη ασφάλειάς μας, να ταυτιστούμε με την παιδική μας πτυχή και να αφυπνιστούμε. 
Μέσα από αυτή την ανάρτηση απευθύνω ένα θερμό ευχαριστώ στην εταιρεία Εργονομία ΑΕ για την εμπιστοσύνη που μου δείχνει και που μου επιτρέπει να προσκαλέσω για "παιχνίδι" ανθρώπους από άλλες εταιρείες!
Ας θυμόμαστε όλοι να "παίζουμε" λίγο τόσο στην εργασία όσο και στην προσωπική ζωή. Επειδή τα πιο σοβαρά θέματα γίνονται καλύτερα κτήμα μας με παιχνιδιάρικη διάθεση :)