Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Προς τα πού;


I Wanna Be Adored... Ηχούσε η φράση μες στο κεφάλι του. 
Οι Stone Roses του έλεγαν να προχωρήσει ακάθεκτος. Αυτός ήθελε τόσο πολύ. 
Ένα καυτό ερώτημα σφύριζε μες στο κεφάλι του. Προς τα πού; 

H τεχνολογία ήταν με το μέρος του. 
Θα του έδειχνε δρόμους, μυστικά μονοπάτια, συντεταγμένες. 
Αυτός έπρεπε μόνο να επιλέξει.

Έστεκε ακίνητος κοιτώντας χαμένος. 
Ο ρυθμός συνέχιζε μέσα του.

Αύξησε την ένταση στο τέρμα. 
Έψαξε την απάντηση στους στίχους. You adore me.
Θα έλυνε αυτό το μυστήριο πρώτα. 
Να καταλάβει για ποιους λόγους κάποιοι τον λατρεύουν.

Φόρεσε το καπέλο του. Άρχισε ήδη να κινείται προς τη λύση.


Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

Ο μαγικός σπόγγος


Έχω μάθει να παλεύω με το υγρό στοιχείο. 
Ένα ποτήρι νερό που χύθηκε κατά λάθος στο τραπέζι. 
Ένα κύμα που ξέσπασε στην παραλία.
Μπορώ να τα ρουφήξω όλα. 
Να φέρω στεγνό αποτέλεσμα.
Γι' αυτό και με έχουν όλοι στην τσέπη τους.
Νιώθουν ασφάλεια μαζί μου.

Δεν είμαι ένα συνηθισμένο σφουγγάρι. 
Είμαι σπόγγος με μαγικές απορροφητικές ικανότητες.
Είμαι ένα όπλο δηλαδή.
Δεν πληγώνω όμως κανέναν. Μόνο προστατεύω.
Με κάθε ζούληγμα κάνω νέα επανεκκίνηση.
Και έτσι, με μια τόσο απλή κίνηση, είμαι και πάλι έτοιμο για μάχη.

Μια μέρα εκεί που ξάπλωνα στεγνό, ένιωσα κάτι περίεργο.
Δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τους πόρους μου.
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Κανένα χέρι να με ζουλήξει.
Καμιά υγρή ζημιά να διορθώσω.

Το νερό ήταν μέσα μου. 
Ήταν σταγόνες που δεν στέγνωναν ποτέ. 
Έσταζαν όταν κοιμόμουν.
Ήταν εκεί για να μου θυμίσουν την αξία του υγρού στοιχείου.
Δεν χρειαζόταν να το εξαφανίσω αυτή τη φορά.
Το μόνο που αρκούσε ήταν να ζητήσω από ένα χέρι να με πιάσει μαλακά.
Να μου επιτρέψει να γίνω μούσκεμα χαιδεύοντάς με απαλά.

Και η μαγεία κρυβόταν ακριβώς εκεί.
 

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Η γιορτή του πατέρα, μια μέρα μετά

Η γιορτή του πατέρα για όσους ήταν/είναι τυχεροί αποτελεί μια γλυκιά υπενθύμιση αγάπης. 

Τι συμβαίνει όμως με τους ανθρώπους που η ίδια γιορτή φέρνει στη μνήμη πικρές στιγμές; 

Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση στα παιδιά, ανήλικα και ενήλικα, που δεν έστειλαν ευχετήρια κάρτα χθες. 

Εύχομαι η αγάπη να μην τα επισκέπτεται μόνο στον ύπνο τους.

Ελπίζω να την ζήσουν όπως τους αξίζει!

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Περί φιλίας και λοιπών σχέσεων


Είχα ανέκαθεν αυτό το Μάτι κολλημένο επάνω μου. Δεν είχε στόμα αλλά το βλέμμα του μου έλεγε πολλά. Πώς ντύθηκες έτσι; Πώς μιλάς έτσι; Πρόσεχε τα όριά σου. 

Το Μάτι παρατηρούσε κάθε μου κίνηση. Με έκοβε από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Ποτέ δεν είχα βεβαιότητα για το τι έβλεπε σε εμένα. Του άρεσα άραγε; Με συμπαθούσε; Μπορούσα να το εμπιστευτώ;

Έτσι γουρλωμένο που καρφωνόταν πάνω μου μάλλον δεν ήταν για κάλο. Ευτυχώς που δεν είχε στόμα. Δεν θα άντεχα να ακούσω όσα φανταζόμουν.

Είχα κουραστεί τόσα χρόνια να παλεύω να εξηγήσω το αινιγματικό μάτι. Πάντα κατέληγα ότι δεν με κοιτούσε με αγάπη και αυτό με πλήγωνε βαθιά. 

Μακάρι να το ξεφορτωνόμουν. Να του έκλεινα το βλέφαρο και να πέθανε για έμενα. Να το σφράγιζα σε ένα κουτί και αυτό να γινόταν το φέρετρό του.  Δεν θα με πονούσε πια. Πως όμως εξολοθρεύεις ένα Μάτι; Μήπως άδικα πάσχιζα να το εξοντώσω; 

Το έβαλα μέσα σε ένα κουτί, άλλα δεν θα το σκότωνα. Θα του επέτρεπα να πει τα δικά του, να ξεσαλώσει. Εγώ όμως δεν θα ήμουν εκεί για να ακούσω. Δεν εννοώ ότι θα έκλεινα τα αυτιά ούτε ότι θα το έβαζα στα πόδια. 

Θα επέτρεπα και εγώ στον εαυτό μου να με κοιτάζουν μάτια που τα λόγια τους έχουν νόημα στη ζωή μου. Θα επέλεγα βλέμματα ζεστά. Αυτά που ακόμα και όταν θέλουν να ασκήσουν κριτική, μιλάνε με εγκαρδιότητα. Κουράστηκα να με βλέπουν με μισό μάτι. Δικαιούμαι να θέλω να περιστοιχίζομαι από αυθεντικούς Καθρέφτες με διάθεση αποδοχής και ενσυναίσθησης. 


Και με αυτή την αίσθηση ελευθερίας και δικαίωσης είπα αντίο στο Μάτι.

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Μπορούμε να "παίξουμε" ελεύθερα;

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία (που πλησιάζει 28 Απριλίου) κλήθηκα να μιλήσω για την ευεξία σε εταιρείες. Επέλεξα να δώσω έμφαση στο βιωματικό τρόπο μετάδοσης των ψυχολογικών εννοιών. 

Ως αποτέλεσμα είχα την ευκαιρία να αλληλεπιδράσω με εργαζόμενους και να τους προβληματίσω σε θέματα ψυχολογικής ασφάλειας, ευελιξίας, εμπιστοσύνης, προσωπικών αξιών, αποδοχής και ενσυναίσθησης.
Καταφέραμε να βγούμε έξω από τη ζώνη ασφάλειάς μας, να ταυτιστούμε με την παιδική μας πτυχή και να αφυπνιστούμε. 
Μέσα από αυτή την ανάρτηση απευθύνω ένα θερμό ευχαριστώ στην εταιρεία Εργονομία ΑΕ για την εμπιστοσύνη που μου δείχνει και που μου επιτρέπει να προσκαλέσω για "παιχνίδι" ανθρώπους από άλλες εταιρείες!
Ας θυμόμαστε όλοι να "παίζουμε" λίγο τόσο στην εργασία όσο και στην προσωπική ζωή. Επειδή τα πιο σοβαρά θέματα γίνονται καλύτερα κτήμα μας με παιχνιδιάρικη διάθεση :)

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Όταν οι ιστορίες ξαναζωντανεύουν αναμνήσεις


Το σεμινάριο "Η συγγραφή ιστορίας ως συμπληρωματικό εργαλείο στη Λειτουργική Αναλυτική Θεραπεία" ολοκληρώθηκε και ανήκει στο παρελθόν. Οι παρακάτω ιστορίες, ωστόσο, το ξαναζωντανεύουν στη μνήμη μου στο παρόν. Απευθύνω ένα θερμό ευχαριστώ στις συμμετέχουσες-συναδέλφους που δέχτηκαν να αφηγηθούν την εμπειρία τους μέσω της γραφής.
  
“Επικοινωνήσαμε, εκφράσαμε η καθεμιά κάποια πτυχή του εαυτού της τόσο προσωπική. 
Σπάω λίγο-λίγο τα όριά μου για να ανοίξω, να δεχτώ το καινούργιο. Αλλάζω και μαθαίνω. Κι όλα συμβαίνουν μέσα από την αποδοχή.
Έμαθα πως η αγάπη μόνο μέσα από τη δημιουργικότητα μπορεί να εκφραστεί.
Και μπορεί να αλλάξει ανθρώπους, ομάδες, κοινωνίες ολόκληρες.
Είθε να βρίσκουμε μέσα μας το κουράγιο να τολμούμε αυτό που προστάζει η καρδιά μας, 
να δημιουργούμε λίγο-λίγο αυτό το έργο το ιερό, για το οποίο ο καθένας μας έχει έρθει στη ζωή”.

Η εκπαιδεύτρια ζήτησε να μπει μέσα στην καρδιά μας. Κι εμείς της το επιτρέψαμε. Εφτά άτομα που βρεθήκαμε στο εργαστήριο της λειτουργικής αναλυτικής θεραπείας. Εφτά ψυχολόγοι που μας τράβηξε η συγγραφή ιστορίας. Και αφήσαμε τη Σταυρούλα, την εκπαιδεύτριά μας να δει τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, τις εικόνες μας. Χαλαρώσαμε, εστιάσαμε στην αναπνοή μας, στο σώμα μας, στο εδώ και τώρα, και βγήκαμε όλες σιγά σιγά από τη ζώνη ασφαλείας μας. Και ανοιχτήκαμε. Και νιώσαμε. Και κλάψαμε. Και γελάσαμε. Και θυμηθήκαμε. Και φανταστήκαμε. Και εμπνευστήκαμε. Και μοιραστήκαμε. Και εμπιστευτήκαμε η μία την άλλη. Μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο, στο εργαστήριο βρήκαμε ένα νόημα. Κάτι που είχε να πει κάτι βαθύτερο για μας τις ίδιες αρχικά. Για τους δικούς μας ανθρώπους. Για τους ασθενείς μας. Ήταν μια γεμάτη, όμορφη, ουσιαστική εμπειρία. Που μας έκανε να νιώσουμε ελεύθερες, ζωντανές. Το πιο πρόσφατο ευχαριστώ από την καρδιά μου ήταν στη Σταυρούλα και στις συνεκπαιδευόμενές μου που με άγγιξαν και με συγκίνησαν”.

“Τρίτη  και τελευταία συνεδριακή μέρα. Σκέφτομαι να μην πάω καθόλου. Αν και περίμενα με μεγάλη προσμονή το συνέδριο, έφτασα στην Αθήνα τόσο στρεσαρισμένη και κουρασμένη που δεν το απόλαυσα. Στο μυαλό μου στριφογυρίζει μόνο η επιστροφή. Παρόλα αυτά δεν θέλω να χάσω το εργαστήριο της αφηγηματικής γραφής. Θα προτιμούσα βέβαια, να ήταν το  πρώτο στη λίστα της ημέρας ώστε να φύγω κατευθείαν με τη λήξη. Δυστυχώς όμως  δεν έχω άλλη επιλογή παρά να περιμένω. Ουσιαστικά, για μένα,  η ιστορία άρχισε με το ποτάμι και αποκορυφώθηκε με τις κάρτες. Από αυτό το σημείο νιώθω παρόν. Κάπως σαν να συνδέθηκα με το εδώ και τώρα. Δεν θυμάμαι τα εισαγωγικά ούτε και το κλείσιμο του εργαστηρίου. Το ποτάμι και  οι κάρτες. Από το σημείο αυτό χάνω την αίσθηση του χρόνου, Νιώθω κάτι σαν να ταξιδεύω με την υπόλοιπη ομάδα μέσα σε ένα βαγόνι τρένου. Βρεθήκαμε κατά τύχη στο ίδιο κουπέ. Συνταξιδιώτες. Ξεκινήσαμε από διαφορετική αφετηρία ο καθένας. Ταξιδεύουμε προς την ίδια κατεύθυνση και θα καταλήξουμε σε διαφορετικούς προορισμούς. Σε αυτή την τόσο σύντομη διαδρομή και ενώ όλα γύρω κινούνται ο χρόνος σταματά. Τοπία, ήχοι, άνθρωποι πάνε και έρχονται, Εγώ όμως έχω συνδεθεί τόσο πολύ, που χρόνος και περιβάλλον δεν υπάρχουν. Είναι πέρα από μένα κάπως. Ένα σύντομο, αποκαλυπτικό, και συγκινητικό ταξίδι”. 

“Είτε από τύχη ή λόγω συνειδητής επιλογής 8 γυναίκες βρέθηκαν μαζί. Σαν ρυάκια που συναντήθηκαν στο ίδιο σημείο. Η δροσιά φρέσκαρε το ζεστό δωμάτιο. Το μελάνι στο χαρτί ξεδίψασε την ανάγκη για έκφραση. Η φόρα της όρεξης για μάθηση άφησε πεταλούδες να πετάξουν στον αέρα. Η τόλμη της αυτοαποκάλυψης ώθησε σε νέες ισορροπίες. Με ή χωρίς παπούτσια. Η δύναμη της έμπνευσης έδωσε ανάταση. Έγιναν δοκιμές με ή χωρίς ερωτηματικά. Κάνοντας μικρές παύσεις για αυτοπαρατήρηση, για λίγη σοκολάτα, για διευκρίνιση.

Μια επέτειος, ένα “καρδιογράφημα”, λίγα ερωτηματικά, ένα γυμνό πέλμα, μια τελεία, ένα αεροπλάνο, ένας κωδικός και μια παρουσίαση έφτιαξαν την ιστορία 8 γυναικών.

Μπορεί να μην συναντηθούν ποτέ ξανά.

Θα έχουν όμως ένα γραμμένο βίωμα μέσα τους.

Εύχομαι να τολμήσει καθεμιά να ανέβει και πάλι στην τραμπάλα της δημιουργικότητας”.     


Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Η διαλεκτική: ελευθερία-εγκλωβισμός


Έχεις νιώσει ποτέ αιχμάλωτος στην ίδια σου την επιλογή; Εκείνη που σου έκλεινε το μάτι και σου φαινόταν τόσο ελκυστική. Και ακόμα σου μοιάζει έτσι. Σου δημιουργεί ευχαρίστηση, σε εμπνέει και σε παθιάζει συχνά. Όμως είναι και φορές που η ίδια αυτή επιλογή σε κάνει να την αποστρέφεσαι. Αηδιάζεις, κουράζεσαι και αισθάνεσαι να σε φυλακίζει.

Είσαι διχασμένος; Είναι αυτό φυσιολογικό; Είσαι απαιτητικός; Τι συμβαίνει τελοσπάντων; 

Μήπως οι άνθρωποι τελικά έχουμε το ανικανοποίητο; Η αχαριστία κυλά στο αίμα μας; Τρεφόμαστε με αυταπάτες; Και είναι αυτό κοινό χαρακτηριστικό; Ή μήπως το έχουν οι πιο περίεργοι; Οι πιο ιδιόρρυθμοι; 

Πού τραβάμε τη γραμμή ανάμεσα στο φυσιολογικό και το παθολογικό;

Και οι ερωτήσεις μας αιχμαλωτίζουν περισσότερο γιατί όσο δεν δίνουμε απάντηση τόσο εγκλωβιζόμαστε σε υποθέσεις. Τόσο οι σκέψεις μας μας παρασύρουν σε μια δίνη.

Το προσωπικό μου βίωμα μου έχει δώσει μια απάντηση: μέσα σε ευχάριστες επιλογές υπάρχει σίγουρα κάτι δυσάρεστο. Σε μια ανθισμένη σχέση υπάρχουν αγκάθια. Σε μια δουλειά με πρόσφορο χώμα εντοπίζονται πέτρες. Σε μια καθημερινότητα που αναπνέει έρχεται η δυσφορία. 

Η διαλεκτική στις καταστάσεις με βγάζει κάθε φορά από τη φυλακή. Μου θυμίζει ότι χρειάζεται να εξερευνήσω τα συναισθήματά μου, τις σκέψεις μου και τις καταστάσεις για να βγάλω άκρη. Η προθυμία μου για διερεύνηση ανοίγει το δρόμο προς την ελευθερία μου. Και εκεί θα συναντήσω πάλι κλουβιά. Γνωρίζω καλά πως θα εγκλωβιστώ και πάλι.

Σέβομαι ότι καμιά φορά μπορεί να χρειάζομαι αυτή τη φυλακή. Για να ησυχάσω λίγο, να πάρω μια ανάσα. Ή για να διδάξω τον εαυτό μου τη στρατηγική προς την έξοδο. 

Όσο αποδέχομαι περισσότερο τη φυλακή ως μέρος της διαλεκτικής (ελευθερία-εγκλωβισμός) έχω μεγαλύτερη περιέργεια να δω τι εξυπηρετεί στη ζωή μου και πώς με κάνει να αντιδρώ. 

Τόσο μέσα στη “στενή” όσο και απ’ έξω παρατηρώ ποιοι άλλοι είναι δίπλα μου. Προσέχω τους φυλακισμένους και τους ελεύθερους. Βλέπω ότι ο ρόλοι εναλλάσσονται. Ανακούφιση για μια στιγμή. Τι έκαναν οι άλλοι και βρέθηκαν εκεί μέσα; Μήπως τιμώρησαν οι ίδιοι τον εαυτό τους και του επέβαλαν αυστηρή ποινή; Μήπως η επιλογή τους μεταμορφώθηκε με το πέρασμα του χρόνου και τους φυλάκισε; Πάντα υπάρχει ένας λόγος. Και όσο περισσότερο κατανοούμε τους λόγους τους προσωπικούς μας και των άλλων τόσο περισσότερο απελευθερωνόμαστε.