Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

Το θεωρείο των ονείρων


Εκεί, στο κουκλίστικο θεωρείο, για 150 λεπτά να γίνομαι μάρτυρας στο όχι και τόσο κουκλίστικο έργο επί σκηνής.

Ο άντρας. Η γυναίκα.
Το τραχύ. Το βελούδινο.
Το λυσσαλέο. Το ευγενικό.
Το κακοποιητικό. Το υποταγμένο.
Το υγιές. Το άρρωστο.
Το τραμ. Ο πόθος.

Τόσα μηνύματα πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου.
Η ελπίδα για τρυφερότητα έμοιαζε με κρεμασμένη κουβέρτα από ένα μανταλάκι σε καιρό που λυσσομανάει.

Ώσπου ο αέρας την πέταξε μακριά σε λασπωμένα νερά. Εκεί που γεννιέται η ανάγκη της καθαριότητας.

Με μια τέτοια καθαρή ματιά εγκατέλειψα το θεωρείο, αφού άναψαν τα φώτα αποκαλύπτοντας καθετί: ρυπαρό και διαυγές. 

Εδώ, έξω από το θέατρο, για μια στιγμή να γίνομαι ηθοποιός με φούστα που κυματίζει από περήφανη λάμψη μετά το τέλος μιας επιτυχημένης παράστασης.


Δεν υπάρχουν σχόλια: