Δευτέρα 30 Μαΐου 2022

Μαγι-αρόν*


Της άρεσε να στολίζεται με τα χρώματα της άνοιξης.

Την πάθιαζαν οι ρόλοι που ήταν φρέσκοι σαν μαγιάτικο στεφάνι.

Τρελαινόταν για λιχουδιές που την έκαναν να τρέμει σαν χταπόδι.

Χαμογελούσε με αυθεντικό κοριτσίστικο τρόπο, όταν της έκαναν δώρα.


Και ενώ ξετύλιγε το κίτρινο κουτί, βάφτιζε το περιεχόμενο "μαγι-αρόν".

Επειδή την ενθουσίαζε να αλλάζει αποχρώσεις στις λέξεις.

Επειδή μεταμορφωνόταν και η ίδια. Μια σε κορίτσι, μια σε γυναίκα.

Και έτσι δεχόταν κάθε μεταμόρφωση.


Αποχαιρετώντας λοιπόν τον ήλιο του Μάη περίμενε με λαχτάρα το φως του Ιουνίου. 

Για να γιορτάσει καθετί που θα φώτιζε το καλοκαίρι της.


*Αφιερωμένο σε όλα κορίτσια που ξέρουν να προσφέρουν και να δέχονται κάθε δώρο. 


Κυριακή 24 Απριλίου 2022

Ευθυγράμμιση

Και εκεί που κάτι στραβώνει, εκεί που οι γραμμές γίνονται ζικ ζακ, εκεί που τα σχέδια σε ευθεία κουρμπάρπουν… 

Εκεί θυμάσαι ότι συνεχίζεις την κίνηση στο σχήμα της ευελιξίας.  

Κι ας μην συμμετείχες σε πολύβουο τσιμπούσι. Κι ας είχες νύχια μαδημένα. Κι ας ήταν τα μαλλιά σου άφτιαχτα. 

Αρκεί που ξέρεις ότι ευθυγραμμίζεσαι. Με ανθρώπους που κινούνται στην ίδια τροχιά με εσένα. Με την πρόθεση να σε διαπεράσουν με τη ματιά τους. Κι ας μην πρόλαβες τα φτιάξεις το σωστό μανικιούρ. Κι ας μην ίσιωσες τέλεια τη φράντζα. 

Αρκεί που η ευθυγράμμιση είναι γεμάτη από αγάπη. Αρκεί που οι γραμμές της έχουν μπλεχτεί στα νύχια και στα μαλλιά σου. Τυλιγμένες εκεί μέσα σε κάνουν να νιώθεις τόσο όμορφη. 

Και έτσι δεν σε απασχολεί τόσο αν κάτι στραβώσει. Είναι η ομορφιά που στέκει πάντα σε ευθεία μπροστά σου. Είναι που σε ισιώνει η αγάπη. 

Τετάρτη 13 Απριλίου 2022

Αυτοσχεδιασμός

 Όλα ξεκίνησαν με ένα ανάλαφρο αεράκι.

Απαλό, δροσερό, ιδανικό.

Έβγαλε τα παπούτσια της.

Οι πατούσες της ακολούθησαν κατευθείαν το ρυθμό.

Περπάτημα απαλό, ζεστό, ισορροπημένο.

 

Σιγά σιγά άρχισε να φυσά.

Έβγαλε τα ρούχα της.

Το σώμα της τυλίχτηκε με ρούχο αέρινο.

Κίνηση ντελικάτη, ζωηρή, γειωμένη.

 

Και έφτασε ο άνεμος.

Ντύθηκε με τη σιωπή.

Οι παλάμες της μια μάσκα στο πρόσωπο.

Ακινησία, ακαμψία.

 

Γλίστρησε το κορμί της στη θάλασσα.

Βυθίστηκε στο υγρό κουκούλι.

Η μόνη της διαδρομή από το βυθό προς την επιφάνεια.

 

Ώσπου αναδύθηκε ως αέρινη υγρή οντότητα.

Η βάφτιση είχε τελειώσει.

 

Με υγρά μαλλιά πάτησε στη γη.

Τα στήθη της δυο φακοί στην πορεία της.

Τα πόδια της δυο εργαλεία υπό τις προσταγές της μουσικής.

Εκείνη τη χορογραφία θα την εμπνεόταν η ίδια.

Εκείνη τη χορογραφία θα την αφιέρωνε στον εαυτό της.

Επειδή είχε αρχίσει να τον ερωτεύεται με το πάθος του ανέμου.

 

*Αφιερωμένο σε όσους γίνονται ερωτεύσιμοι στα μάτια τους (και κατ’επέκταση στα μάτια άλλων).


Τρίτη 29 Μαρτίου 2022

Το Θήτα και το Σίγμα


Σε εκείνο το αλφάβητο φύσηξε μια μέρα τόσο δυνατά που τα γράμματα ανακατεύτηκαν. Μόνο το Α έμεινε στην αρχή. Τα υπόλοιπα έχασαν τη θέση τους. Κάποια φοβήθηκαν για το άγνωστο. Ήταν αυτά που δεν τα πήγαιναν καλά με την απώλεια ελέγχου. Κάποια άλλα ενθουσιάστηκαν με τις νέες συνθήκες. Ήταν αυτά που λαχταρούσαν την ανάληψη ρίσκων. 

Το Θ ρόλαρε αρκετά από τον αέρα και βρέθηκε δίπλα στο Σ. Το Σ πάλι δεν είχε πάει πολύ μακριά. Οι γωνίες του το έκαναν πιο δυσκίνητο. Όταν είδε το Θ, το αναγνώρισε κατευθείαν. Είχε παρκάρει δίπλα του με την παύλα του κάθετη. Το Θ έχει οριζόντια παύλα βέβαια. Το Σ ήξερε να διακρίνει. Άλλωστε δεν πίστευε στις έννοιες "Σωστό" ή "Λάθος". Αυτά ήταν για τους πεζούς. Το Σ ήταν Στοχαστικό. Μέσα στο Στοχασμό και τον αναστοχασμό γινόταν ευέλικτο. Και έτσι δεν το ένοιαζε που είχε γωνίες. Γνώριζε καλά ότι μέσα του υπήρχε η ευελιξία της Σκέψης. 

Υποδέχτηκε το Θ στη γειτονιά του και την ίδια στιγμή ήταν πρόθυμο να ακούσει τα νέα από τη δική του περιοχή. Το Θ από τη θέση 8 να αφηγείται τα δικά του τώρα που βρέθηκε κοντά στη θέση του Σ. Από το 8 στο 18. Μοιάζει με αναβάθμιση. Μοιάζει με εξύψωση. Κι ας είχε χάσει τα γνώριμα μέρη του. Είχε αράξει σε μια νέα Θέα. Αν και το Θ ήταν από μόνο του μια Θέα Θαυμάσια. Συνδύαζε τις καμπύλες και την ευθεία. Ένας κύκλος για περιτύλιγμα με μια γραμμή για να το κρατά σε ισορροπία. Ένα γράμμα Θαύμα. Έτοιμο για περιπλάνηση και στάθμιση. 

Το Σ αφέθηκε στη θαυματουργή ιδιότητα του Θ και ήταν επίσης έτοιμο για εξερεύνηση. Συμφώνησαν να κυλήσουν μαζί στη θέση 16. Εκεί που παλιά ήταν το Π. Θα έφτιαχναν μια δικιά τους Περίπτωση. Από εκεί θα έφτιαχναν δικές τους λέξεις. Θα σχημάτιζαν ξεχωριστά νοήματα. Και μέσα στις γωνίες και τις καμπύλες θα γεννιόταν ένα ιδιαίτερο αλφάβητο. 

Θα σερβιριζόταν σε πιατάκια. Θα είχε γεμάτη γεύση. Θα ήταν Θρεπτικό και Σιροπιαστό. Θα έβλεπε το Α από εκεί ψηλά και με ένα επιφώνημα θα έλεγε "Ααααα! Θέλω κι εγώ!".


Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2022

Τoo soon..?


Can I hold your hand? Or is it soon?
Can I invite you upstairs for a drink? Or maybe another night?
Can I send you a present? Or maybe later?
Can I tell you a secret? Or is it too soon? 

Can I free myself from questions? Or is it too late?

Oh... It is never too late. It is never too soon.

Oh! 
I love you...
At last! 

Cheers to freedom!

Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2022

Αλλιώς


Είχα το φεγγάρι για οδηγό. 
Έτσι είχα μάθει από το Δημοτικό σχολείο. 
Να μου φέγγει για να περπατώ. 

Τις νύχτες που μια λεπτή φέτα γινόταν δεν βάδιζα.
Περίμενα να γεμίσει και πάλι. Για να συνεχίσω να πορεύομαι.

Εκεί στα ανάσκελα σκοτάδια είχα την ποίηση για οδηγό. 
Έτσι με είχα διδάξει στις στιγμές μοναξιάς. Να γεμίζω με φως από στίχους.
Και έτσι γινόμουν μια λάμπα. Λεπτή σαν τη φέτα του φεγγαριού.

Και όταν συναντούσα το φως του άλλου γινόμουν πανσέληνος.
Και ξεκινούσε ένας νέος βηματισμός.
Και η ποίηση έμοιαζε αλλιώς.

Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2022

Για να δούμε...

Στη θεραπεία αποδοχής και δέσμευσης (acceptance and commitment therapy) κάνουμε λόγο για την ψυχολογική ευελιξία και άλλες ψυχικές διεργασίες. Ο πιο ουσιαστικός τρόπος για να κατανοήσουμε όλα αυτές τις θεωρητικές έννοιες είναι να δείξουμε με βιωματικές ασκήσεις την καθεμιά έννοια. Πώς θα καταφέρουμε να αποδεχτούμε δύσφορα συναισθήματα και την ίδια στιγμή να έχουμε επίγνωση των αναγκών και των αξιών μας; Και τι γίνεται, αφού έρθει η κατανόηση και η βιωματική εξάσκηση μες στη συνεδρία;

Ενθαρρύνουμε τους θεραπευόμενους να δοκιμάσουν να εφαρμόσουν στη ζωή τους όσα “διδάχθηκαν”. Στο πλαίσιο δοκιμής και πλάνης συνεχίζουμε να είμαστε πρόθυμοι για παρατήρηση και ευελιξία. Το πώς θα κυλήσει η πρακτική εφαρμογή στη ζωή εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Και αυτό το ρήμα “εξαρτάται” ενέχει ακόμα περισσότερες μεταβλητές. Συνηθίζουμε να το χρησιμοποιούμε στη Λειτουργική Αναλυτική Θεραπεία (Functional Analytic Psychotherapy), για να επισημάνουμε την πολυπλοκότητα της ανάλυσης διαφόρων καταστάσεων. Το να εντοπίσουμε τη λειτουργία ενός συνόλου συμπεριφορών δεν είναι καθόλου απλή διαδικασία. Ακόμα και η πολυπόθητη αλλαγή περιλαμβάνει μια ή περισσότερες λειτουργίες. Με άλλα λόγια το τι ωθεί ένα άτομο να αλλάξει δεν είναι τόσο απλό. Όπως επίσης δεν είναι απλό να βάλει στην άκρη όσα εμπόδια στέκονται στο δρόμο του προς αυτή την αλλαγή.

Όταν όμως εμφανίζεται η αλλαγή μες στη συνεδρία, αυξάνονται οι πιθανότητες να “δούμε” αλλαγές και εκτός συνεδρίας. Βάζω το “δούμε” σε εισαγωγικά, αφού στην πραγματικότητα εμείς, ως θεραπευτές, ακούμε μέσα από αφηγήσεις αυτό που δεν βλέπουμε πραγματικά με τα ίδια μας τα μάτια.

Προσωπικά ανυπομονώ να “δω” πώς η πορεία του κάθε θεραπευόμενου στη θεραπεία μεταμορφώνει την πορεία στη ζωή του. Κάθε φορά που προσκαλώ ένα άτομο να δοκιμάσει μια τεχνική εκτός συνεδρίας, κλείνω με τη φράση “για να δούμε…”. Μέσα στο “για να…” κρύβεται η προσμονή, η ενίσχυση για αλλαγή, η στοχοθεσία, η κατεύθυνση προς τις αξίες. Μέσα στο “δούμε” υπάρχει το μαζί, το “εμείς” που συνυπάρχει μόνο στην αίθουσα της συνεδρίας, το “εμείς” που ενθαρρύνει για την εμφάνιση κι άλλων “εμείς” εκτός αίθουσας συνεδρίας. Δεν αρκεί το “εμείς” της θεραπευτικής σχέσης. Χρειάζεται να δημιουργηθούν πολλά ακόμα “εμείς” στη ζωή του/της θεραπευόμενου/ης.

Κι όταν έρχεται η ώρα που αυτά τα “εμείς” δημιουργούν πληρότητα στις σχέσεις του/της θεραπευόμενου/ης, το “για να δούμε…” χρωματίζεται αλλιώς. Σε μια παλέτα γεμάτη από εμπιστοσύνη, αποφάσεις ζωής, όνειρα, δημιουργικότητα και απελευθέρωση μάλλον έχουμε να δούμε όμορφα έργα.

Το δικό μου έργο είναι μια κούπα που μου δωρίστηκε με την αντίστοιχη φράση. Και κάθε φορά που τη γεμίζω με ζεστό καφέ, περιμένω να δω το “για να δούμε..!” να εμφανίζεται στην επιφάνειά της. Επειδή αυτή η φράση έχει όντως κάτι μαγικό. Μεταμορφώνει το μαύρο στο λευκό της προσμονής, στο λευκό της δημιουργίας. Με την ελπίδα να δημιουργήσει καθένας μας αυτό που πραγματικά λαχταρά η καρδιά του, ολοκληρώνω αυτό το άρθρο. Συμπληρώνοντας με ένα ζεστό “ευχαριστώ” προς την Ε.Λ. για το όμορφο δώρο της και την κουπάτη έμπνευση 🙂