Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2022

Ευτυχία*

 


Η ευτυχία θα είχε γεύση γαλλικής λιχουδιάς.

Η ευτυχία θα μύριζε γλυκό του κουταλιού τριαντάφυλλο.

Η ευτυχία θα γλύκαινε τις αναμνήσεις μου.

Η ευτυχία θα έμοιαζε με ένα λαχταριστό "ευχαριστώ".

Η ευτυχία θα ήταν ένα λεύκωμα με φωτογραφίες. Ακόμα κι αν τα πρόσωπα είχαν χαθεί. 

Επειδή η ευτυχία δεν γαντζώνεται σε καταστάσεις.

Είναι ελεύθερη να ονειρεύεται.

Έχει όρεξη να χορέψει Lindy Hop.

Η ευτυχία μπορεί να μεταμορφωθεί σε μια κορδέλα.

Θα την δεις δεμένη στις μπούκλες μου.

Και όπως ανεμίζει, θα σε προσκαλέσει να της κάνεις παρέα.

Και τότε θα περιμένω να δω πώς η Ευτυχία θα αλλάξει μορφή.


*Αφιερωμένο στην Γ.Π. για την ξαφνική έμπνευση :)


Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2022

Νέα λάβαρα*

Δεν θα αντέξω εκεί μέσα. Νοσηλεία για δεύτερη φορά; Δεν θα τα καταφέρω...

Η ζωή μου θα γίνει ένα ψυχιατρείο. Στα μάτια μου θα φυτρώσουν κάγκελα. Όμοια με αυτά στα παράθυρα της κλινικής. Και εγώ δεν αντέχω άλλο. Θέλω να μου πει κάποιος τι να κάνω. Κι ενώ μου λέει, πάλι εγώ δεν μπορώ. 

Δεν μπορώ. Δεν μπορώ. 

Κλείνω τα μάτια μήπως και πεθάνω ακαριαία. Να γλιτώσω εγώ. Να γλιτώσουν και οι άλλοι. 

Δεν έχω όρεξη για τίποτα. Απορώ πώς εκείνη έχει ακόμα όρεξη...

Αμφισβητώ τα πάντα. 

Και εκείνη σταθερή.

Ντυμένη με χρωματιστά ρούχα να με περιμένει.

Και εγώ δεν μπορώ καθόλου. Ούτε να ντυθώ καλά καλά δεν μπορώ.

Κι αν φορέσω κάτι σίγουρα θα είναι μαύρο. 

Τα χρώματα πέθαναν για εμένα.

Και όσο βλέπω εκείνη την κόκκινη φούστα, ο πόνος μου μεγαλώνει.

Δεν είμαι για τίποτα. Δεν είμαι για πουθενά. Δεν είμαι.

Όλα τα "δεν" έγιναν κάγκελα. Φυλακίστηκα στο κελί τους.

Και αυτό με τρομάζει περισσότερο από το ψυχιατρείο.

Τι να τα κάνω τα χρώματα σε ένα κελί; 

Και εκείνη ακόμα περιμένει. Μήπως και ξαναγίνω "Είμαι". 


Και εκείνη στάθηκε να κοιτάζει έξω από το κελί.

Θα άφηνε τη φούστα να γλιστρήσει από το σώμα της. Να φτιάξει μια σημαία.

Και όπως θα κυμάτιζε ελεύθερα, θα έδινε μια ευχή.

Να γίνουν τα κάγκελα κοντάρια για να συγκρατούν τα νέα λάβαρα.

Και από τον κυματισμό να φώτιζε η ελπίδα.

Και από την ελπίδα να ξεκινούσαν τα νέα νοήματα.


*Με όλη μου την αγάπη στην Η. και τον Δ. 


Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2022

1+2=2


Έχει περάσει ήδη ένας χρόνος από τότε που άρχισα να ρολάρω στο δρόμο του βασιλιά. Στου Κάδμου. Ένιωθα να συμμετέχω στις περιπέτειές του. Σήμερα, που προστέθηκαν δυο ακόμα μήνες στη διαδρομή, αισθάνομαι απόγονός του. Ο Διόνυσος είναι επίσης ένας από τους απογόνους του. Σκέφτομαι να το γιορτάσω με δυο ποτά. Ένα για εμένα και ένα για το βασίλειό του. Και θα συνεχίσω να ρολάρω στο δρόμο του. Και θα συνεχίσω να γιορτάζω σε κάθε σημείο της περιπλάνησης.

Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2022

Επόμενος προορισμός


Στάθηκα στην αποβάθρα σχεδιάζοντας τον επόμενο προορισμό. 

Το μυαλό μου είχε συνηθίσει να σκέφτεται σε μίλια. Έμπαινα σε ένα αεροπλάνο και σε μερικές ώρες βρισκόμουν σε κουλτούρες μακριά. Στην προσγείωση συνέλεγα εμπειρίες, ώσπου να έρθει η ώρα της επόμενης πτήσης. Για να με οδηγήσει πίσω στη δική μου κουλτούρα. Η εναλλαγή αυτή έμοιαζε τόσο συναρπαστική έως και εθιστική. Όπως αναζητούσα την πρώτη γουλιά καφέ το πρωί έτσι έψαχνα τον επόμενο προορισμό. Αθήνα προς... Ερεθιστικές επιλογές. Και αφού κανόνιζα τα πάντα, άρχιζα να μετράω ανάποδα, για να φτάσω στη μέρα του ταξιδιού. 

Ήταν στα αλήθεια ταξίδι αυτό που ζούσα; Ποτέ δεν το είχα αναρωτηθεί. Για εμένα ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή πτήση κάθε φορά. Ήταν ένα άλμα στην περιπλάνηση. Είχα πιστέψει ότι μου ταίριαζε ο αέρας. Όλα τα άλλα μέσα μεταφοράς φάνταζαν σαν ένα μακρόσυρτο τραγούδι. Για εμένα όμως το ρεφρέν ήταν αρκετό. 

Ώσπου εκείνη τη μέρα στην αποβάθρα αφέθηκα στους στίχους. Άκουγα για πρώτη φορά το φεγγάρι να τραγουδά. Έμοιαζε τόσο διαφορετικό από το έδαφος. Και όπως γλίστρησε στις ράγες μπροστά μου, συντονίστηκα με τη μελωδία του. Θα ακολουθούσα το ρυθμό του. Το φεγγάρι θα γινόταν το βαγόνι μου. Και εκεί μέσα θα φώτιζε αλλιώς ο επόμενος προορισμός. Θα ηχούσε διαφορετικά το ταξίδι. 

Η βαλίτσα με τα όνειρα έμεινε στα απωλεσθέντα του αεροδρομίου. Ήμουν έτοιμη για ονειρεμένους προορισμούς. 
  

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2022

Δ-ι-αίσθηση


"Τη Δευτέρα" ήχησε μέσα μου η Διαίσθηση. 

Ο ήχος της σκέπασε τις φωνές του "Τι θα γίνει αν..;".

Ο ήχος της έδωσε ρυθμό στη φωνή μου. 

Από το στόμα μου βγήκαν οι λέξεις.

Έκαναν τσουλήθρα στο Δ. 

Γλίστρησαν την Παρασκευή. 

Προσμένοντας τη Δευτέρα.

Με Διάθεση να παίξουν το ΣΚ.

Με Δέσμευση να παρατηρήσουν και ολισθήματα.

Με όλα αυτά τα Δ να στέκουν σταθερά.

Να γίνονται τσουλήθρες.

Για να φιλοξενήσουν παιδικές φωνές.

Να μοιράσουν χαρές.

Με όλα αυτά τα Δ να γίνονται και τρίγωνα.

Να κάνουν τις λέξεις μου μελωδικές.

Να μετατρέπουν τις μελωδίες σε ύμνους.

Έτσι υμνώ τη Διαίσθηση. 


Αφιερωμένο στην Σ.Ε. με όλη μου την αγάπη!

Πέμπτη 14 Ιουλίου 2022

Κέρασμα το δικό μας


Η ανυπομονησία σε βαθμό πληθυντικό μεγεθύνει το χτυποκάρδι μας.
Δυο καρδιές που χτυπούν σε κοινό ρυθμό πολλαπλασιάζουν την προσμονή.
Η προσμονή που ανηφορίζει με τη βραδύτητα του τελεφερίκ διογκώνει τη λαχτάρα.

Η άφιξη να διατηρεί τον πληθυντικό και το ρυθμό ακόμα κι αν προσθέτει θολούρα.

Η αρχική ανυπομονησία να παραμένει καθαρή. 
Τι κι αν ο προορισμός αποδείχθηκε στεγνός από κέρασμα;

Η κοινή απόφαση είναι το δικό μας κέρασμα.
Η αμοιβαία επιθυμία είναι η δική μας πανσέληνος. 

Τρίτη 12 Ιουλίου 2022

Ναι...


Οι λέξεις μου τρύπωσαν στα ροδοπέταλα.
Οι λέξεις μου γλίστρησαν στις χορδές.
Οι λέξεις μου έγιναν παγάκια στον καφέ μου.

Οι λέξεις μου σε σχήμα στέρεο και ρευστό.
Οι λέξεις μου να λιώνουν στο στόμα χωρίς να με λιγώνουν.

Οι λέξεις μου σε γεύση σορμπέ λάιμ.
Οι λέξεις μου πάντα παρούσες.
Οι λέξεις μου πάντα πρόθυμες.
Οι λέξεις μου πάντα περήφανες.

Οι λέξεις μου να κάνουν εμφάνιση κάτω από το "Ναι..." σου.
Οι λέξεις μου σε τροχιά ανακαίνισης.
Οι λέξεις μου σε προσγείωση σε τρυφερά πλήκτρα.
Οι λέξεις μου σε ετοιμότητα.

Οι λέξεις μου απογειώθηκαν με το "Ναι..." σου.
Οι λέξεις μου με τις λέξεις σου σε ναι-ους προορισμούς.