Από τα εκτός προς τα εντός

Εκτός του ότι σε σκέφτομαι, ονειρεύομαι κρατώντας μια σβούρα.

Εκτός του ότι σε θέλω, παίζω με τις επιθυμίες μου.

Εκτός του να μη σε χορταίνω, καταβροχθίζω στιγμές.

Εκτός του να σε ποθώ, ενθουσιάζομαι να σε εξερευνώ.

Εκτός του εκτός, σε νιώθω όλο και πιο εντός.

Και έτσι, από τα εκτός προς τα εντός, ξεκινάω να σβουρίζομαι αλλιώς.

Αλήθειες*

Άσυλο ανιάτων. 

Τόσο παράδοξος τόπος για θεατρική παράσταση. 

Το απαραβίαστο και το παράδοξο συναντήθηκαν προσφέροντας ασφάλεια και προσμονή. 

Τα δυο στερητικά α- στις δυο πρώτες λέξεις να εμπλουτίζουν την προσμονή με αγωνία. 

Αν και είχα μια ιδέα για το τι θα έβλεπα στην παράσταση, δεν είχα φανταστεί πώς αυτά τα δυο α- θα γίνονταν ανάσες. Σχετικά ήρεμες στην αρχή καθώς ακολούθησα τις δυο ηθοποιούς με τα φαναράκια στα χέρια. Δείχνοντάς μας την ανοδική πορεία. Με την είσοδο στο διάδρομο οι ανάσες αναπήδησαν μέσα μου. Η ηθοποιός με το γλαστράκι στο χέρι έδωσε νέο παλμό. Κι όταν άνοιξαν πια οι πόρτες και η πρόσκληση ήταν ανοιχτή για εξερεύνηση, οι ανάσες έγιναν κοφτές και γρήγορες. 

Τα τακούνια που πηγαινοέρχονταν στο διάδρομο έδωσαν ρυθμό. Σαν να γίνονταν προσταγές. Άρχισα να κινούμαι νευρικά. Μπαινόβγαινα στα δωμάτια χωρίς να προσέχω τίποτα συγκεκριμένο. Με τα τακούνια να σφυρίζουν στα αυτιά μου. Με ένα στιλέτο στη θέση της καρδιάς. Με τα στερητικά α- να είναι ξυπόλητα γαργαλώντας τη ματιά μου. Αδύνατο να καταλάβω. Ανήμπορη να συνδεθώ. 

Ώσπου στάθηκα σ' ένα δωμάτιο. Άρχισα να παρατηρώ. Ένα ένα τα αντικείμενα. Ήταν πολλά. Δεν βιαζόμουν. Και συνέχισα. Και παρατηρούσα. Χωρίς ερμηνείες. Χωρίς "αν" ούτε "γιατί" ή "πώς". Και τα α- τεντωθήκαν και έβγαλαν ήχο. Ένα πρώτο "αχ" αναστενιαρικο αιωρηθηκε στον αέρα. Προσγειώθηκε στα ρουθούνια μου. "Αααα" είπαν εκείνα. Καθώς ένιωσαν την καραμέλα στην ατμόσφαιρα. Είχαν αρχίσει να διεγείρονται οι αισθήσεις μου. Τέτοια φόρα έπαιρναν σιγά-σιγά που έκαναν τα "τάκα-τούκα" από τα τακούνια να ξεθωριάζουν. 

Και άφησα τη γλύκα να με οδηγήσει. Και έμεινα για ώρα στο δωμάτιο με το γυναικείο σώμα. Τι κι αν πάλευε με λάσπες; Ήταν τόσο γλυκιά η ανάμιξη της σάρκας με το χώμα. Ακόμα και το δωμάτιο με την ξερή σάρκα των εσπεριδοειδών είχε γλύκα. Τι κι αν ήταν αφυδατωμένα... Ήταν τόσο μελωμένο το άρωμα της στεγνής φύσης.  

Απέναντι καθόταν μια γυναίκα. Γυμνή από τη μέση και πάνω. Μια αλλιώτικη γύμνια. Αληθινή. Το α- το στερητικό στη λήθη. Το σώμα που δεν είχε ξεχάσει τίποτα. Το σώμα το γυναικείο και το αντρικό μαζί. Το σώμα που είχε μια νέα ιστορία να αφηγηθεί. Με τέτοια καθαρότητα. Και ήταν αυτή η καθαρότητα που έκανε την καρδιά μου να χτυπά διαφορετικά. Και ήταν αυτό το λευκό ύφασμα στο σώμα να με προσκαλεί να αφηγηθώ τη δική μου αλήθεια. Να δημιουργήσω το δικό μου άσυλο για μοιράσματα ανιάτων και ιάσιμων βιωμάτων. 

 

*Στέλνω ένα καθαρό και αληθινό ευχαριστώ από την καρδιά μου στην Χρύσα Διαμαντοπούλου και τα υπέροχα πλάσματα που μοιράστηκαν τις ιστορίες του με μοναδικό τρόπο το Σάββατο πριν από την παράσταση.  

Φως

Τον έρωτα θεωρούσα πως έψαχνα. Νόμιζα πως ήμουν έτοιμη να γευτώ απολαύσεις και ίντριγκες όχι μόνο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Ήθελα να τον γιορτάζω κάθε μέρα. Να πέσω με τα μούτρα και να ερωτευτώ με μια δύναμη τόσο φουριόζα που θα με έκανε χάσω κάθε λογική. Όταν σε γνώρισα, έμοιαζες και εσύ φουριόζος. Έτοιμος για περιπέτειες ερωτικές. 

Έμοιαζες όμως. Δεν ήσουν. Και έγινε η δική μου αναζήτηση μοναχική πορεία. Έλειπες σχεδόν από την αρχή. Ούτε που το είχα καταλάβει. Σου άπλωνα το χέρι. Μα τα δικά σου στις τσέπες. Περίμενα μια αγκαλιά. Περίμενα να ζεσταθεί η παλάμη μου. 

Η αναμονή παγωμένη και σκληρή. Θεωρούσα πως αντέχω. Πίστευα πως ήμουν δυνατή να αντέχω. Έλεγα πως είναι ζεστό χαρακτηριστικό σε μια σχέση η κατανόηση του άλλου. Να αφουγκράζομαι τις ανάγκες σου και να μην απαιτώ τις δικές μου. Άλλωστε η σχέση χρειάζεται θυσίες. 

Θυσίαζα λοιπόν την ικανοποίησή μου. Εμένα που με προσδιόριζε η μουσική και οι μουσικάρες, έστεκα σε μια σκηνή βουβή. Και μόνη. Με ένα ακροατήριο να παραμένει με τα χέρια στις τσέπες. Κάπου κάπου έριχνε ένα χειροκρότημα. Και αυτό μου έδινε ελπίδα. 

Κουράστηκα όμως να εκβιάζω άψυχα παλαμάκια. Έφυγα από τη σκηνή και άρχισα να κόβω βόλτες σε άλλους συναυλιακούς χώρους. Με μια καρδιά σκοτεινή αντίκρισα το φως. Έπεσε πάνω μου τόσο αβίαστα που με έκανε να χώσω τώρα εγώ τα χέρια βαθιά στις τσέπες. 

Εκεί είχα συνηθίσει να νιώθω ασφάλεια. Από εκεί αντλούσα λίγη ζεστούλα. Μα ο έρωτας δεν περιορίζεται σε τσεπάκια. Δεν είναι ένα φούτερ. Είναι ολόκληρη η γκαρνταρόμπα. Και συνάμα είναι ολόκληρη η γύμνια.

Ξεκούμπωσα το φερμουάρ. Με δάχτυλα να τρέμουν έβγαλα το πανωφόρι μου. Έμεινα γυμνή. Και είδα τη φιγούρα μου να αντανακλάται στο ημίφως. Με δάκρυσα από την ανακούφιση της επανασύνδεσης με εμένα. Αφήνοντας το τρέμουλο να με διαπερνά.

Δεν θα έτρεχα στην αγκαλιά κανενός. Θα έπαιζα πρώτα με τις δικές μου αντανακλάσεις, με τις δικές μου σκιές, με τις δικές μου λάμψεις. Από αυτό το ερωτικό παιχνίδι θα γεννιόταν μια επανάσταση. Έτσι θα αναζητούσα από εδώ και πέρα τον έρωτα.   

Για να τον γιορτάζω με μουσικές, με ποίηση, με βόλτες χεράκι-χεράκι, με φως.

Ευτυχία*

 

Η ευτυχία θα είχε γεύση γαλλικής λιχουδιάς.

Η ευτυχία θα μύριζε γλυκό του κουταλιού τριαντάφυλλο.

Η ευτυχία θα γλύκαινε τις αναμνήσεις μου.

Η ευτυχία θα έμοιαζε με ένα λαχταριστό "ευχαριστώ".

Η ευτυχία θα ήταν ένα λεύκωμα με φωτογραφίες. Ακόμα κι αν τα πρόσωπα είχαν χαθεί. 

Επειδή η ευτυχία δεν γαντζώνεται σε καταστάσεις.

Είναι ελεύθερη να ονειρεύεται.

Έχει όρεξη να χορέψει Lindy Hop.

Η ευτυχία μπορεί να μεταμορφωθεί σε μια κορδέλα.

Θα την δεις δεμένη στις μπούκλες μου.

Και όπως ανεμίζει, θα σε προσκαλέσει να της κάνεις παρέα.

Και τότε θα περιμένω να δω πώς η Ευτυχία θα αλλάξει μορφή.

*Αφιερωμένο στην Γ.Π. για την ξαφνική έμπνευση :)

Νέα λάβαρα*

Δεν θα αντέξω εκεί μέσα. Νοσηλεία για δεύτερη φορά; Δεν θα τα καταφέρω...

Η ζωή μου θα γίνει ένα ψυχιατρείο. Στα μάτια μου θα φυτρώσουν κάγκελα. Όμοια με αυτά στα παράθυρα της κλινικής. Και εγώ δεν αντέχω άλλο. Θέλω να μου πει κάποιος τι να κάνω. Κι ενώ μου λέει, πάλι εγώ δεν μπορώ. 

Δεν μπορώ. Δεν μπορώ. 

Κλείνω τα μάτια μήπως και πεθάνω ακαριαία. Να γλιτώσω εγώ. Να γλιτώσουν και οι άλλοι. 

Δεν έχω όρεξη για τίποτα. Απορώ πώς εκείνη έχει ακόμα όρεξη...

Αμφισβητώ τα πάντα. 

Και εκείνη σταθερή.

Ντυμένη με χρωματιστά ρούχα να με περιμένει.

Και εγώ δεν μπορώ καθόλου. Ούτε να ντυθώ καλά καλά δεν μπορώ.

Κι αν φορέσω κάτι σίγουρα θα είναι μαύρο. 

Τα χρώματα πέθαναν για εμένα.

Και όσο βλέπω εκείνη την κόκκινη φούστα, ο πόνος μου μεγαλώνει.

Δεν είμαι για τίποτα. Δεν είμαι για πουθενά. Δεν είμαι.

Όλα τα "δεν" έγιναν κάγκελα. Φυλακίστηκα στο κελί τους.

Και αυτό με τρομάζει περισσότερο από το ψυχιατρείο.

Τι να τα κάνω τα χρώματα σε ένα κελί; 

Και εκείνη ακόμα περιμένει. Μήπως και ξαναγίνω "Είμαι". 

Και εκείνη στάθηκε να κοιτάζει έξω από το κελί.

Θα άφηνε τη φούστα να γλιστρήσει από το σώμα της. Να φτιάξει μια σημαία.

Και όπως θα κυμάτιζε ελεύθερα, θα έδινε μια ευχή.

Να γίνουν τα κάγκελα κοντάρια για να συγκρατούν τα νέα λάβαρα.

Και από τον κυματισμό να φώτιζε η ελπίδα.

Και από την ελπίδα να ξεκινούσαν τα νέα νοήματα.

*Με όλη μου την αγάπη στην Η. και τον Δ. 

1+2=2

Έχει περάσει ήδη ένας χρόνος από τότε που άρχισα να ρολάρω στο δρόμο του βασιλιά. Στου Κάδμου. Ένιωθα να συμμετέχω στις περιπέτειές του. Σήμερα, που προστέθηκαν δυο ακόμα μήνες στη διαδρομή, αισθάνομαι απόγονός του. Ο Διόνυσος είναι επίσης ένας από τους απογόνους του. Σκέφτομαι να το γιορτάσω με δυο ποτά. Ένα για εμένα και ένα για το βασίλειό του. Και θα συνεχίσω να ρολάρω στο δρόμο του. Και θα συνεχίσω να γιορτάζω σε κάθε σημείο της περιπλάνησης.

Επόμενος προορισμός

Στάθηκα στην αποβάθρα σχεδιάζοντας τον επόμενο προορισμό. 

Το μυαλό μου είχε συνηθίσει να σκέφτεται σε μίλια. Έμπαινα σε ένα αεροπλάνο και σε μερικές ώρες βρισκόμουν σε κουλτούρες μακριά. Στην προσγείωση συνέλεγα εμπειρίες, ώσπου να έρθει η ώρα της επόμενης πτήσης. Για να με οδηγήσει πίσω στη δική μου κουλτούρα. Η εναλλαγή αυτή έμοιαζε τόσο συναρπαστική έως και εθιστική. Όπως αναζητούσα την πρώτη γουλιά καφέ το πρωί έτσι έψαχνα τον επόμενο προορισμό. Αθήνα προς... Ερεθιστικές επιλογές. Και αφού κανόνιζα τα πάντα, άρχιζα να μετράω ανάποδα, για να φτάσω στη μέρα του ταξιδιού. 

Ήταν στα αλήθεια ταξίδι αυτό που ζούσα; Ποτέ δεν το είχα αναρωτηθεί. Για εμένα ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή πτήση κάθε φορά. Ήταν ένα άλμα στην περιπλάνηση. Είχα πιστέψει ότι μου ταίριαζε ο αέρας. Όλα τα άλλα μέσα μεταφοράς φάνταζαν σαν ένα μακρόσυρτο τραγούδι. Για εμένα όμως το ρεφρέν ήταν αρκετό. 

Ώσπου εκείνη τη μέρα στην αποβάθρα αφέθηκα στους στίχους. Άκουγα για πρώτη φορά το φεγγάρι να τραγουδά. Έμοιαζε τόσο διαφορετικό από το έδαφος. Και όπως γλίστρησε στις ράγες μπροστά μου, συντονίστηκα με τη μελωδία του. Θα ακολουθούσα το ρυθμό του. Το φεγγάρι θα γινόταν το βαγόνι μου. Και εκεί μέσα θα φώτιζε αλλιώς ο επόμενος προορισμός. Θα ηχούσε διαφορετικά το ταξίδι. 

Η βαλίτσα με τα όνειρα έμεινε στα απωλεσθέντα του αεροδρομίου. Ήμουν έτοιμη για ονειρεμένους προορισμούς.