Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Παιδικά τραύματα

Πήγαινε πίσω στο χρόνο και φέρε στο μυαλό σου τον εαυτό σου στην ηλικία των 4 ετών. Είσαι στην παιδική χαρά και κάνεις τσουλήθρα. Καθώς ανεβαίνεις τα σκαλιά σκοντάφτεις και πέφτεις. Αρχίζεις να κλαις. Τι κάνει τότε η μητέρα σου; Τρέχει προς το μέρος σου και σε βοηθά να σηκωθείς. Σε ρωτά "Χτύπησες; Πού σε πονά;". Αφού η μητέρα σου σιγουρευτεί ότι η μόνη βλάβη ήταν μερικές γρατσουνιές και ο φόβος σου από την πτώση, σου λέει ενώ σε αγκαλιάζει: "Ξέρω ότι είναι τρομακτικό να πέφτεις με αυτόν τον τρόπο. Ξέρω ότι το γόνατό σου πονά, αλλά εγώ είμαι εδώ. Σε λίγες μέρες θα είναι εντάξει". Η μητέρα θα καθαρίσει το τραύμα με λίγο νερό και όταν εσύ ηρεμήσεις θα σε ρωτήσει "Θέλεις να ανέβεις στην τσουλήθρα πάλι;". Αν εσύ διστάζεις, εκείνη ίσως πει "Θες να σε βοηθήσω να ανέβεις;". Τότε στέκεται από πίσω σου, ώστε να νιώσεις ασφάλεια για να ανέβεις ξανά.

Η μητέρα σε αυτό το σενάριο αναγνωρίζει τα συναισθήματα του παιδιού της, τα αποδέχεται και στέκεται δίπλα του για να το φροντίσει. Δεν αγνοεί τον πόνο του παιδιού ούτε το λογοκρίνει. Δεν μένει μόνο στη συναισθηματική ανακούφιση. Στο τέλος το ενθαρρύνει να εμπλακεί ξανά στη δραστηριότητά του, δείχνοντάς του έτσι ότι ακόμα κι αν μας συμβαίνουν άτυχες στιγμές αξίζει να συνεχίζουμε και να προσπαθούμε. Λειτουργώντας ως πρότυπο για το παιδί της καταφέρνει να απαλύνει το "τραύμα" του. Το γδάρσιμο από μια πτώση επουλώνεται γρήγορα. Οι συναισθηματικές γρατσουνιές ωστόσο χρειάζονται χρόνο για να συναντήσουν την αποκατάσταση.

5 σχόλια:

iLiAs είπε...

...και ετσι κακομαθαινουμε :P

ολα θα πανε καλα... είπε...

Χμμμ...Ωραία μητέρα,αλλά για σενάριο!
Συνήθως δε συμβαίνει να έχουν τόση ενσυναίσθηση και σοφία.
Ωστόσο πράγματι τα συναισθηματικά τραύματα είναι ανοιχτές πληγές για πολύ καιρό ή και για πάντα.
Καλησπέρα.

Σταυρούλα Σανίδα είπε...

@iLiAs,
φαντάζομαι να εννοείς ότι έτσι μαθαίνουμε τις αρχές για την κατανόηση του άλλου:-)

@ολα θα πανε καλα...,
δεν είναι καθόλου δύσκολο το σενάριο αυτό για τη ρεαλιστική μητέρα. Βασική προϋπόθεση βέβαια είναι η αυτογνωσία της!

Mπλέτσος Κωνσταντίνος είπε...

Είναι αλήθεια ότι οι γονείς συχνά λησμονούμε ότι το πιο σημαντικό από τα σημαντικά καθήκοντα μας, το ότι οφείλουμε εκτός από στοργή και φροντίδα να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με τρόπο που να προωθεί την ανεξαρτητοποίησή τους και την σε βάθος χρόνου "αποκοπή" τους απ την στοργική (εντός ή εκτός εισαγωγικών) αγκαλιά μας...

Σταυρούλα Σανίδα είπε...

@Κωνσταντίνε,
πολύ σημαντική η παρατήρησή σου! Η διαδικασία αυτονόμησης είναι μέσα στις υποχρεώσεις του γονέα!
Ευχαριστώ για το σχόλιο και καλωσήλθες!